Biliyor musunuz,çok yorgunum.
Bu yorgunluk 5 saat trafikte kalmışım veya Amerika\'ya gidip jetlag olmuşum gibi değil.Kemiklerim kırılmış ama yürümek zorundaymışım gibi.Yürümek acı vermiyor bu sefer.
Acı veren bunun bilincinde olmak.Sürekli bir şeylerin bilincinde olmam zorundalığı bu hissi dilimde sonsuza kadar tattıran.
Uyusam 5 gün boyunca mesela.Hatta 10 ya da 1 ay?Belki o kadar uyusam kendime gelirim diyorum ama bu sefer de o kadar uyuma hakkımın olmadığını hatırlıyorum ve unutkan olmayı bir kere daha yeğliyorum.
En son kalemi elime alıp büyük hevesle size yazdıķtan sonra neredeyse 10 ay geçti.Özledim biliyor musunuz?
Çok özledim.Sizi mi özledim,belki evet ama tamamen asla.Ben sizde bulduğum kendimi çok özledim.Kendime zaman ayırdığımda aklımın sadece bana odaklandığı o huzurlu bir iki saati özledim.Hayallerimde sadece bir sıralamanın değil de yapacağıma kendimle senet imzaladığım işleri düşünmeyi özledim.Hani dedim ya çokça uyumak istiyorum diye.
Düşündümde korkunç rüyalar görüp koşarak annemin yanına girip uyumaya çalışıp ve sadece bir iki saat gözümü kıparsam kendimi şanşlı sayacağım o geceler gibi olmasın yeter.
Bomboş olsun zihnim.Beyaz bir sayfam olsun.Tozu üflenmemiş kitaplarım ve Mehmet Güreli çalan küçük radyom..
Daha anlatacak çok şeyim var.Hala bitmedi bu serüven.Yaklaşık 1 ay sonra hepimiz yorgun Gizem bazı hedeflerine ulaşabildi mi yoksa yorgunluğuna yorgunluk katmaya devam edecem mi sorularına yanıt bulacak.
Bu sadece bir fragman.Anlatacak çok şeyim,baş ağrılarıma ilaç bulmak zorunda olduğum çok yorgunluğum,paylaştıkça çoğalacağına inandığım sevinçlerim ve azalmasını umduğum üzüntülerim var.
Sağlıcakla kalın olur mu?
Beni dinleyen birilerine ihtiyacım var çünkü...
Gizem Çebi
DİĞER YAZILARI İÇİN BURAYA TIKLAYINIZ!
